دلالت آيه اين آيه ، دليل است بر معاد ، حشر و نشر . ابو سعيد در تفسير خود گويد : اين آيه دليل است بر اينكه : عقيدهء اماميه ، بر اينكه امامان علم غيب دارند ، باطل است . گويم : - گفتهء ابو سعيد ، اجحافى است بر اماميه ، زيرا ما نه در ميان اماميه ، بلكه در ميان مسلمانان ، كسى سراغ نداريم كه احدى را عالم به غيب بداند . بديهى است كه اگر كسى مخلوقى را « عالم الغيوب » بداند ، از دين برى است و شيعهء اماميهء ، از اين عقيده ، مبرى هستند و هر كس چنين نسبتى به آنها دهد . خداوند ميان او و ايشان داورى خواهد كرد .